مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دو فصلنامه فلسفه تربیت 2538-2802 11 13 2026 10 25 The Teaching of Logic in Peter Geach آموزش منطق از نظر پیتر گیچ fa محمد نیک سرشت علامه طباطبایی 2026 7 11 <h3 class="XYd-Qa_Headline" data-w-component="title" data-w-weight="semibold" data-w-size="xl"> </h3> <p class="zlAe0W_TextBase zlAe0W_Text" data-w-component="text" data-w-wrap="normal">This article examines the possibility of teaching logic and its relation to the innate structure of human thought. The central question of the study is how logic can be taught if logical rules constitute the condition for the possibility of thinking itself. The discussion begins with an analysis of Wittgenstein’s view concerning the impossibility of thinking illogically and then investigates the necessity of logical education in light of error, fallacy, and contradiction in human reasoning. The article subsequently focuses on Peter Geach’s distinction between “practical logic” and “theoretical logic.” According to Geach, human beings naturally possess a form of practical logic; however, this capacity is insufficient for identifying hidden contradictions and avoiding complex errors. Therefore, theoretical logic becomes necessary as a means of correcting and completing practical logic. The article also argues that learning itself has a logical and self-corrective structure and that the teaching of logic is an essential component of rational education. Moreover, it explains that logical education can strengthen critical reasoning, the evaluation of the validity of propositions, and the identification of hidden assumptions in processes of understanding and judgment, thereby contributing significantly to rational dialogue and scientific inquiry. Ultimately, the article concludes that teaching logic is not merely the transmission of formal rules but the cultivation of critical capacity, intellectual coherence, and rational responsibility toward thought and language</p> <p>این مقاله به بررسی امکان آموزش منطق و نسبت آن با ساختار ذاتی تفکر انسانی می&zwnj;پردازد. مسئله اصلی پژوهش آن است که اگر قواعد منطقی شرط امکان اندیشیدن&zwnj;اند، چگونه می&zwnj;توان منطق را آموزش داد. مقاله با تحلیل دیدگاه ویتگنشتاین درباره ناممکن بودن اندیشیدنِ غیرمنطقی آغاز می&zwnj;شود و سپس با توجه به مسئله خطا، مغالطه و تناقض در تفکر انسانی، ضرورت آموزش منطق را بررسی می&zwnj;کند. در ادامه، نظریه پیتر گیچ درباره تمایز میان «منطق عملی» و «منطق نظری» محور تحلیل قرار می&zwnj;گیرد. از دیدگاه گیچ، انسان&zwnj;ها به&zwnj;طور طبیعی از نوعی منطق عملی برخوردارند، اما این توانایی برای تشخیص تناقضات پنهان و پرهیز از خطاهای پیچیده کافی نیست. بنابراین، منطق نظری به&zwnj;منزله ابزاری برای اصلاح و تکمیل منطق عملی ضرورت می&zwnj;یابد. مقاله همچنین نشان می&zwnj;دهد که یادگیری خود دارای ساختاری منطقی و خوداصلاح&zwnj;گر است و آموزش منطق بخشی اساسی از تربیت عقلانی انسان به شمار می&zwnj;آید. افزون بر این، تبیین می&zwnj;شود که آموزش منطق می&zwnj;تواند توانایی استدلال انتقادی، ارزیابی اعتبار گزاره&zwnj;ها و تشخیص پیش&zwnj;فرض&zwnj;های پنهان را در فرایند فهم و داوری تقویت کند و از این رهگذر نقش مهمی در ارتقای گفت&zwnj;وگوی عقلانی و پژوهش علمی ایفا نماید. در نهایت، مقاله نتیجه می&zwnj;گیرد که آموزش منطق نه صرفاً انتقال قواعد صوری، بلکه پرورش توانایی نقد، انسجام فکری و مسئولیت عقلانی در برابر اندیشه و زبان است.</p>

http://pesi.saminatech.ir/ar/Article/Download/54117