مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه علمی توانمندی روان شناختی 1 3 2026 8 20 The Mediating Role of Post-Traumatic Growth in the Relationship of Self-Compassion and Guilt with Existential Anxiety in Survivors of Unexpected Death نقش میانجی گری رشد پس از سانحه در رابطه با شفقت به خود و احساس گناه بر اضطراب هستی در سوگواران مرگ غیر منتظره 26 29 fa سید علی سجادی آزاد واحد اصفهان(خوراسگان) امیر میرزایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان(خوراسگان) 2025 12 27 <p>The purpose of this study was to investigate the mediating role of post-traumatic growth in the relationship between self-compassion and guilt on existential anxiety in survivors of unexpected death. This research was descriptive-correlation based on path analysis. The statistical population consisted of women and men who had the painful experience of the unexpected death of their loved ones, and referred to counseling clinics in Isfahan city, and 198 people were selected by convenience sampling. The research tools included: Good and Good's existential anxiety scale (1974), post-traumatic growth by Tedeschi and Calhoun (1996), Eysenck's guilt (2007) and Reiss et al.'s (2011) self-compassion questionnaire. Data were analyzed by Pearson correlation coefficients and path analysis. The findings show that the coefficients of the indirect effect between guilt and existential anxiety (&beta;=0.062 and P&lt;0.01) are Positive and significant at the 0.01 level. Also, the coefficient of the indirect path between self-compassion and existential anxiety (&beta;=-0.11 and P&lt;0.01) was negative and significant at the 0.01 level. The results showed that it can be concluded that post-traumatic growth mediates the relationship between guilt and existential anxiety in a positive and meaningful way. Also, post-traumatic growth mediates the relationship between self-compassion and existential anxiety in a negative and meaningful way</p> <p>هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی گری رشد پس از سانحه در رابطه شفقت به خود واحساس گناه بر اضطراب هستی در بازماندگان مرگ غیر منتظره بود. این پژوهش، از نوع توصیفی- همبستگی و بر مبنای تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل زنان و مردانی که تجربه داغ ازمرگ غیر منتظره افراد نزدیکشان را داشتند، وبه کلینیک های مشاوره شهر اصفهان مراجعه کردند، بودند که تعداد198 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل: مقیاس اضطراب هستی گود وگود (1974)، رشد پس از سانحه توسط تدسچی و کالهون (۱۹۹۶)، احساس گناه آیزنک (۲۰۰۷) و پرسشنامه ی شفقت به خود ریس و همکاران (۲۰۱۱) بود. داده&lrm;ها با روش&lrm;های ضرایب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تحلیل شدند. یافته&lrm;ها نشان یافته ها نشان می دهد که ضرایب اثر غیرمستقیم بین احساس گناه و اضطراب هستی (062/0=&beta; و01/0P&lt; &nbsp;) مثبت و در سطح 01/0 معنادار می باشد. &nbsp;همچنین ضریب مسیر غیرمستقیم بین شفقت به خود و اضطراب هستی (11/0-=&beta; و01/0P&lt; &nbsp;) منفی و در سطح 01/0 معنادار بود. نتایج نشان داد براین اساس می توان نتیجه گرفت که رشد پس از سانحه دررابطه بین احساس گناه به اضطراب هستی را به صورت مثبت و معنادار میانجیگری می کند. همچنین رشد پس از سانحه دررابطه بین شفقت به خود به اضطراب هستی را به صورت منفی و معنادار میانجیگری می کند.</p> http://psycapability.ir/fa/Article/Download/54093