مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهشنامه تطبیقی دادپیشگان ۲۶۴۵-۵۷۶۵ 2 2 2019 1 29 Examination of the Mental Element in Causation بررسی رکن روانی در تسبیب 0 0 fa زهرا حبیبی میثم نعمت اللهی میثم ویسی 2019 3 5 In the case of the fact that the material element of causation must be due to the act or omission of action, it is certain that it is possible in both cases. Causation with action is certainly possible, and in omission of action, the omissioner is responsible for causing death or physical damage to another when the result is due to omission of act. Therefore, if there is another independent factor that death or injury can be imputed to it, the omissioner can’t be held responsible for the result. In this regard, "the law of refusing to help injuries and eliminating the side-effects" should be taken into account. The existence of the necessary mental element in the causation is a condition for the action or omission of action to be responsible. In fact, the accused person should have asked for the result of his/her desire and final opinion. This condition indicated that, although, considering the possibility of condemning the omissioner to deliberate murder committing or physical damage in Iranian law, and this is generally not ruled out, in practice, proving that the omissioner did not do commit negligence and guilty, but his absolute intention and determination for omission of action was reaching the intended result, and as a result, it would be very difficult to consider the committer's conduct a deliberate action. In many cases, the omissioner is condemned solely to commit undeliberate crimes against persons (pseudo-intentional and sheer error), and in most cases, the mental element necessary for deliberate crime in omission of action is unproven, and he/she sentenced to an undeliberate crime. In this research, we investigated the crimes that whose faults are assumed in terms of causation and supposed stewardship. در خصوص اینکه عنصر مادی تسبیب می بایست ناشی از فعل باشد یا ترک فعل، مسلم است که در هر دو حالت امکان-پذیر است. تسبیب با فعل که قطعاً امکان پذیر است و در ترک فعل نیز در صورتی می توان تارک فعل را به دلیل مرگ یا صدمه جسمانی که به دیگری وارد شده است مسئول دانست که این نتیجه از ترک فعل ناشی شده باشد. بنابراین در صورت وجود یک عامل مستقل دیگر که مرگ یا آسیب قابل استناد به وی باشد تارک فعل را نمی توان مسئول نتیجه حاصله دانست. در این راستا "قانون خودداری از کمک به مصدومین و دفع مخاطرات جانبی" را باید لحاظ دانست. وجود عنصر روانی لازم نیز در سببیت شرط مسئول شناخته شدن فعل یا ترک فعل است در واقع فرد متهم می بایست نتیجه مورد تمایل و نظر نهایی وی را خواسته باشد این شرط نشان می دهد که هرچند با توجه به بحث امکان محکوم کردن تارک فعل به ارتکاب عمدی قتل یا ایراد صدمات بدنی در حقوق ایران وجود دارد و این امر به طور کلی منتفی نیست لیکن در عمل اثبات اینکه تارک فعل سهل انگاری و تقصیر نکرده بلکه قصد و خواسته قطعی وی از ترک فعل رسیدن به نتیجه مورد نظر بوده است و در نتیجه عمد محسوب کردن رفتار مرتکب، بسیار مشکل خواهد بود در بسیاری از موارد، تارک فعل تنها به ارتکاب جرایم غیر عمدی علیه اشخاص (شبه عمد و خطای محض) محکوم می گردد. و در اکثر موارد عنصر روانی لازم برای جرم عمدی در خصوص ترک فعل اثبات نشده و حکم به ارتکاب جنایت غیر عمدی داده می شود و البته در این تحقیق به بررسی جرایمی که تقصیر در آنها چه به نحو تسبیب و چه مباشرت مفروض فرض گردیده است، می پردازیم. http://journal-dadpishgan.ir/fa/Article/Download/34555